זָֽכְרָ֣ה יְרוּשָׁלִַ֗ם יְמֵ֤י עָנְיָהּ֙ וּמְרוּדֶ֔יהָ כֹּ֚ל מַחֲמֻדֶ֔יהָ אֲשֶׁ֥ר הָי֖וּ מִ֣ימֵי קֶ֑דֶם בִּנְפֹ֧ל עַמָּ֣הּ בְּיַד־צָ֗ר וְאֵ֤ין עוֹזֵר֙ לָ֔הּ רָא֣וּהָ צָרִ֔ים שָׂחֲק֖וּ עַ֥ל מִשְׁבַּתֶּֽהָ׃ (ס)
Naaalala ng Jerusalem ang mga araw ng kanyang kapighatian at ng kanyang pagdurusa, ang lahat ng kanyang mahahalagang bagay na mayroon siya mula pa noong unang panahon; nang bumagsak ang kanyang bayan sa kamay ng kaaway at walang tumulong sa kanya, nakita siya ng mga kaaway at pinagtawanan nila ang kanyang pagkatigil.
Wala pa kaming makukuhang komentaryo para sa talatang ito sa ngayon. Pakisubukang muli mamaya.